تقريبا يك چهارم كشورهاي جهان محصور در خشكي اند (Landlocked Countries) و به اقيانوس ها دسترسي مستقيم ندارند . دقيقا 43 كشور محصور در خشكي وجود دارد كه هيچ دسترسي مستقيمي به اقيانوس ندارند و حتي همجوار درياهايي نيز نيستند كه به اقيانوس ها وصل باشند ( مانند درياي مديترانه ) . اين كشورها براي دسترسي به بنادر ساحلي مجبور به اتكا به همسايگان خود هستند كه اين خود يك شرايط نامتناسب براي آن كشور از نظر جغرافياي سياسي است .براي مثال افغانستان براي دسترسي به درياهاي آزاد محتاج پاكستان است . در حالي كه ايران بواسطه درياي سيستان (درياي عمان) به اقيانوس هند مرتبط مي گردد. اخيرا برخي كشور هاي جديد نيز به ليست كشورهاي محصور در خشكي افزوده شده اند . از جمله صربستان است كه قبلا به دياي آدرياتيك دسترس داشت ولي پس از استقلال مونته نگرو در سال 2006 دسترسي به درياهاي آزاد را از دست داد.

كشور هايي كه بطور مضاعف در خشكي محصورند :

دو كشور محصور در خشكي وجود دارد كه محدوديت آنها مضاعف است . بعبارت ديگر آنها خود بوسيله ساير كشور هاي محصور در خشگي احاطه شده اند . اين دو كشور عبارتند از ازبكستان ( احاطه شده توسط افغانستان ، قزاقستان ، قرقيزستان ، تاجيكستان ، و تركمنستان كه همگي خود محصور در خشكي اند ) و ليختن اشتاين در اروپا ( احاطه شده بوسيله دو كشور محصور در خشكي اتريش و سوئيس ) .